آن است ، و الّا علت اصلى آن بر ما مجهول است . و اين است معناى احاديث شريفه‌اى كه در آنها تصريح شده به اينكه سرّ غيبت آشكار نشود مگر بعد از ظهور . چنانچه سرّ آفرينش درختها ظاهر نمىشود مگر بعد از ظهور ثمره و ميوه ، و حكمت باران آشكار نشود مگر بعد از زنده شدن زمين و سبز و خرم شدن باغها و بوستانها و مزارع . صدوق در كتاب كمال الدين و كتاب علل الشرايع به سند خود از عبد اللّه بن فضل هاشمى روايت كرده است كه گفت : شنيدم حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام فرمود : البته براى صاحب اين امر غيبتى است كه چاره‌اى از آن نيست ، در آن هر باطل جو ، به ريب و شك مىافتد . عرض كردم : چرا ؟ فدايت شوم . فرمود : براى امرى كه به ما اذن در فاش كردن آن داده نشده است . گفتم : پس وجه حكمت در غيبت او چيست ؟ فرمود : وجه حكمتى كه در غيبت حجتهاى خدا پيش از آن حضرت بود . به درستى كه وجه حكمت غيبت كشف نمىشود مكر بعد از ظهور او چنانچه وجه حكمت كارهاى ( حضرت خضر ) از سوراخ كردن كشتى ، كشتن غلام و به پاداشتن ديوار ، از براى حضرت موسى - على نبينا و آله و عليه السلام - كشف نشد مگر در هنگام مفارقت آنها از يكديگر . اى پسر فضل اين « غيبت » امرى است از امر خداى تعالى و سرّى است